آموزه‌های اسلام به روایت ساده در کتاب انسان کامل مرتضی مطهری با یک سبک ویژه که خود آن را ابداع کرده بود، آموزه‌های اسلام را بیان می‌کرد. او در نوشته‌ها و سخنرانی‌هایش تلاش کرد تا از بیان این آموزه‌ها در قالب‌های پیچیده دوری کند و با لحنی آسان و قابل‌فهم دستورات اخلاقی و اجتماعی دین اسلام را به مردم عادی، دانشجویان و مخاطب‌هایش معرفی کند. کاری که تا آن زمان کم‌تر کسی انجام می‌داد. در آن زمان علما و روحانیون با همان لحن و بیانی که در کلاس‌های درسشان صحبت می‌کردند، سخنرانی می‌کردند؛ اما شهید مطهری بیانی روان و شیوا را برای انتقال این آموزه‌ها انتخاب کرد. انتخابی که از طرف مردم بسیار مورد استقبال قرار گرفت.

 درباره کتاب انسان کامل استاد مرتضی مطهری

این کتاب مجموعه‌ای است مشتمل بر سیزده جلسه سخنرانی که در سال 1353 شمسی ایراد شده است. استاد شهید مطهری در این سخنرانی‌ها برای‌آنکه آشکار سازند اسلام یک دین جامع است و انسانِ اسلام انسانی است چندبعدی که همه دستورات این مکتب الهی را به طور هماهنگ به مورد اجرا می‌گذارد، و برای‌آنکه جوانان مسلمان را از نگرش تک‌بعدی به اسلام مصون بدارند این بحث را مطرح کردند.کتاب انسان کامل استاد شهید در این سلسله سخرانی ها برای آنکه آشکار سازند که اسلام یک دین جامع است و انسان اسلام ، اسنانی است چند بعدی که همه دستورات این مکتب الهی را بطور هماهنگ به مرود اجرا می گذارد ، و برای آنکه جوانان مسلمان را از نگرش یک بعدی به اسلام مصون بدارند این بحث را طرح کردند ، که البته نظر سایر مکاتب درباره « انسان کامل » نیز از جمله مکتب سوسیالیسم ، مکتب اگزیستانسیالیسم ، مکتب عرفان ، مکتب عقل و ... مورد نقد و بررسی قرار گرفته است .

در بخشی از کتاب انسان کامل می‌خوانیم 

 «شناختن همان دانستن است. کسی که آب‌شناس است، آب را می‌شناسد همچنان که یک ستاره‌شناس ستاره‌ها را می‌شناسد، یک جامعه‌شناس جامعه را می‌شناسد، یک روان‌شناس روان را می‌شناسد، یک حیوان‌شناس حیوان را می‌شناسد. «می‌شناسد» یعنی چه؟ یعنی نسبت به آن روشن است، آن را درک می‌کند. آیا «ایمان» در قرآن یعنی فقط «شناخت»؟ ایمان به خدا یعنی فقط خدا را درک‌کردن؟ نه، درست است که شناخت رکن ایمان است، جزء ایمان است و ایمان بدون شناخت ایمان نیست، ولی شناخت تنها هم ایمان نیست. ایمان گرایش است، تسلیم است. در ایمان عنصرگرایش، عنصر تسلیم، عنصر خضوع و عنصر علاقه و محبت هم خوابیده است؛ ولی در شناخت، دیگر مسئلهٔ گرایش مطرح نیست. اگر یک نفر ستاره‌شناس است، معنایش این نیست که به ستاره گرایشی هم دارد؛ بلکه ستاره را می‌شناسد. اگر یک نفر معدن‌شناس یا آب‌شناس است، معنایش این نیست که به معدن یا آب گرایشی هم دارد. ممکن است انسان چیزی را بشناسد که از آن بسیار تنفر دارد.»