کتاب اردک دیوانه - روایت هایی از دوازده روز جنگ اسرائیل با ایران - به نشر

در میان انبوه کتاب‌هایی که هر روز منتشر می‌شوند، گاهی اثری پا به عرصه می‌گذارد که نه تنها یک روایت، که یک تجربه زیسته است؛ تجربه‌ای نفس‌گیر، ملموس و تکرارنشدنی. کتاب "اردک دیوانه" به قلم حامد هادیان، دقیقاً چنین کتابی است. این اثر، روایت‌هایی فراموش‌نشدنی از دوازده روز زندگی زیر سایه مستقیم موشک‌های اسرائیل است، آن هم در قلب پایتخت؛ در تهرانی که خود، مقصد بسیاری از این موشک‌هاست. هادیان، خبرنگار جنگ‌دیده‌ای که پیش‌تر در "خبرنگار دو دلاری" تصویری صادقانه از اوکراین ارائه داده بود، این‌بار دوربین قلم خود را به سمت داخل می‌چرخاند. او دیگر از جنگ در دیار دور نمی‌نویسد؛ این‌بار یکی از طرف‌های ماجرا ایران است، و روایت، از درون آغاز می‌شود.

درباره کتاب "اردک دیوانه" 

"اردک دیوانه" تلاشی است برای روایت جنگ از دلِ مردم و در کوچه‌های خاک‌خورده همان شهری که هر روز در آن زندگی می‌کنیم. هادیان مخاطب را به سفری می‌برد که در آن مرز بین آغاز و پایان محو می‌شود؛ از جشن عروسی‌ای می‌گوید که هاله‌ای از ابهام آن را فرا گرفته، از حضور در قلب معرکه و لحظه اصابت موشک‌ها گزارش می‌دهد، از شهری می‌نویسد که شلوغی همیشگی‌اش رنگ باخته اما نبض زندگی در آن همچنان می‌زند. او از خانه‌های نیمه‌جان فرماندهان سپاه و دانشمندان هسته‌ای می‌گذرد و در قالب بیست‌و‌دو خبر، گزارشی جان‌کاه و درعین‌حال جان‌افزا از ایرانِ تحت محاصره موشکی به مخاطب ارائه می‌دهد؛ گزارشی که گویی از جان‌مان برای جان‌مان مخابره می‌شود.
اما چرا باید این کتاب را خواند؟
زیرا "اردک دیوانه" تنها یک کتاب خبری نیست؛ تاروپود یک روایت ملی است. این اثر پنجره‌ای به روزهایی می‌گشاید که "چه بر ایران گذشته است" و از رهگذر این روایت، رشته‌های دل ما را محکم‌تر به نام ایران گره می‌زند. مطالعه آن عرق ملی و میهن‌دوستی را در لایه‌لایه وجود خواننده تقویت می‌کند و ارزش‌های اخلاقیِ ژرفی چون فداکاری، تعاون و یاری‌رسانی به هم‌وطن را در شرایطی بحرانی به تصویر می‌کشد. این کتاب، ضمن ارتقای جایگاه شهید، شهادت و علم در افکار عمومی، یادآور می‌شود که پشت هر خبر خشک، انسانی با ترس، امید و مقاومتی ستودنی ایستاده است.

خواندن کتاب "اردک دیوانه" را به چه کسانی توصیه می‌کنیم؟

این کتاب را به همه ایرانیان دلبسته به این سرزمین پیشنهاد می‌کنیم؛ اگر تهرانی هستید که این روایت به‌طور خاص با جغرافیای زیست شما پیوند خورده، مطالعه آن اقدامی واجب‌تر است. همچنین "اردک دیوانه" گزینه‌ای ضروری برای همه عاملان و تصمیم‌سازان عرصه امنیت کشور، شهرداران و کارمندان مدیریت بحران، دانشجویان و اساتید رشته‌های علوم سیاسی، اجتماعی، رسانه و مطالعات جنگ است تا جنگ را نه به‌عنوان مفهومی انتزاعی، که به‌مثابه واقعیتی ملموس از نگاه مردمی که در کانون آن قرار داشته‌اند، درک کنند.

در بخشی از کتاب "اردک دیوانه" می‌خوانیم

تلخ ترین صحنه آن جا بود که نه موشکی دیده می‌شد و نه پدافندی. فردایش به خانه‌ای در حاشیه شهر رفتم. خانه‌ای که دیگر صدای بازی از آن نمی‌آمد. نفس کشیدن در آن کوچه سخت بود؛ حتی پیش از شنیدن روایت مادر دو کودک. ظهر، وسط کوچه‌ای یک متری روی یک موکت بازی می‌کردند. معلوم نبود تکه‌ای از پهپاد منهدم شده افتاده بود یا گلوله‌ای از پدافند که در آسمان خودکشی نکرده همان روز آن کوچه برای همیشه خاموش شد. مثل دریایی ساکت بعد از غرق شدن. ترکش ها هنوز روی دیوار و در پیداست. مادر یکی از کودکان که نمی‌توانست فارسی درست صحبت کند گفت: «نفهمیدم چی شد؟! فقط وقتی بچه‌م رو بغل کردم دیدم از گردنم خون میاد ... پسرم توی بغلم مرد! کنارش ایستاده بودیم. دوستم آرام گفت: این زن دیگر مادر نمی‌شود