کتاب خون دلی که لعل شد - جلد نرم - نشر انقلاب اسلامی

کتاب «خون دلی که لعل شد» حاوی خاطرات حضرت آیت‌الله العظمی سیّد علی خامنه‌ای(مدّظلّه‌العالی) از زندانها و تبعید دوران مبارزات انقلاب اسلامی است.

این کتاب ترجمه‌ی فارسی کتاب «إنّ مع الصّبر نصراً» است که پیش از این به زبان عربی در بیروت منتشر و توسط سیّد حسن نصرالله معرّفی شد.‌
آنچه کتاب حاضر را از کتابهای مشابه متمایز میکند، بیان حکمتها، درسها و عبرتهایی است که به فراخور بحثها بیان شده و هر کدام از آنها میتواند چراغ راهی برای آشنایی مخاطب کتاب بویژه جوانان عزیز با فجایع رژیم منحوس پهلوی، و همچنین سختی‌ها، مرارتها و رنجهای مبارزان و در مقابل پایمردی‌ها، مقاومتها، خلوص و ایمان انقلابیون باشد.
زندگینامه خودنوشتِ معظّمٌ‌له، تصاویر مرتبط، و نمایه‌های مختلف از دیگر بخشهای این کتاب است.
همچنین این کتاب روایتگر خاطرات تلخ و وقایع تاریخی است که برای رهبر شهید، شهید آیت الله سید علی خامنه ای، در پشت دیوار زندان‌های پهلوی و در دوران تبعید تا مبارزات انقلاب اسلامی رخ داده است.
 

سه نکته دربارۀ کتاب خون دلی که لعل شد، حائز اهمیت است:

این کتاب مجموعه‌ای از خاطرات شش‌سالۀ آیت‌الله خامنه‌ای از حبس و بازجویی و تبعید در رژیم طاغوتی پهلوی است که توسط ایشان روایت شده است.

در بازگردانی کتاب از عربی به فارسی، پی‌نوشت‌های شخصیت‌ها، حوادث و مکان‌ها، به‌دلیل آشنا بودن مخاطبان فارسی‌زبان با آن‌ها، حذف شده است.

این کتاب که ترجمۀ خاطرات مقام معظم رهبری است، به‌لحاظ سبک و نوشتار با بیانات ایشان متفاوت است و نباید به‌عنوان بیانات این بزرگوار تلقی شود.
 

عناوین فصل‌های کتاب خون دلی که لعل شد به شرح زیر است:

آن روزها

در محضر اساتید

ساحل دجله

شرارۀ نخستین

آتش‌فشان انقلاب

سایۀ خورشید

حماسۀ اشک

قلعۀ سرخ

کاخ سفید 

فرش پوسیده

دادگاه نظامی

سلول شمارۀ 14

کد رمز

سیل در تبعید

پیروزی بعداز سختی

برشی از کتاب خون دلی که لعل شد

حجرۀ طبقۀ دوم

من در شهر مشهد، مرکز استان خراسان، در جوار آستان امام هشتم -علی‌بن‌موسی‌الرّضا( علیه السلام)- به دنیا آمدم. زادروز من، بیست و هشتم ماه صفر سال 1358 ه.ق (فروردین 1318 ه.ش) است.

خانه‌ای که درآن به دنیا آمدم، خانه‌ای کوچک و ساده بود که دو اتاق داشت؛ یک اتاق در طبقۀ بالا مخصوص پدر و مادرم و فرزندان کوچکشان بود، در طبقۀ پایین هم‌اتاقی برای خواهرانمان بود که مادرشان پیش‌از ازدواج پدرم با مادرم از دنیا رفته بود. بعداً پس‌از سی سال یا بیشتر، در ترمیم خانه، آن اتاق به دو اتاق تبدیل شد.

یک سال پس‌از تولّد من، همگی به خانۀ پدربزرگ مادری‌ام، یعنی آقا سیدهاشم میردامادی نجف‌آبادی[1] _از علمای معروف که به علم و زهد و تبحّر در تفسیر قرآن شهرت داشت و جزو علمایی بود که رضا شاه چند سال پیش‌از تولّد من آن‌ها را تبعید کرده بود_ نقل مکان کردیم. خانۀ ایشان نسبتاً وسیع بود. امّا پس‌از بازگشت پدربزرگ از تبعید، مجدّداً به خانۀ خودمان برگشتیم.

بعدها برخی از مریدان و دوستداران پدرم به توسعۀ خانۀ ما همّت گماشتند، زمین متروکۀ کنار آن را خریدند و خانه بازسازی شد و ما دارای خانۀ جدیدی شدیم.

مساحت هر دو خانه روی هم نزدیک دویست متر مربّع می‌شد. امروز این خانه به مکانی عمومی برای ذکر و عبادت تبدیل شده و «حسینیه» نام گرفته است.

درخانه فقط اثاثیه‌ای اندک و ساده بود که روز وفات پدرم _یعنی تقریباً 45 سال پس‌از تاریخی که مورد بحث ما است_ به مبلغ چهل و چند هزار تومان ارزیابی شد. البتّه این مبلغ شامل قیمت کتاب‌ها نمی‌شد.

من دوّمین فرزند پسر خانواده هستم. از من بزرگ‌تر سیدمحمّد است، و دو برادر و چند خواهر هم دارم.