کتاب آزادی مجسمه - نشر سرو سخنگو

در میان انبوه آثار ادبی و اندیشه‌ای معاصر فارسی، کمتر کتابی را می‌توان یافت که همچون «آزادی مجسمه» نوشته‌ی دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن، ژرفا و تیزبینی یک متفکر آشنا به شرق و غرب را در تحلیل یکی بنیادی‌ترین مفاهیم انسانی گرد آورده باشد. این اثر که اکنون با کیفیتی نو در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته، بیش از یک سفرنامه‌ی معمولی است؛ گویی مجسمه‌ای است از ایده‌ی آزادی که نویسنده آن را در بستر تمدن غرب می‌کاود و لایه‌های پنهان و آشکارش را با قلمی شیوا و تحلیلی بی‌تعارف به تصویر می‌کشد.

درباره کتاب «آزادی مجسمه»

دکتر اسلامی ندوشن در این کتاب، خاطرات و مشاهدات عینی خود از سفر به آمریکا و کانادا را دستمایه‌ای قرار می‌دهد برای واکاوی مفهوم آزادی و قانون در جوامعی که خود را پرچمدار آن می‌دانند. او از پشت عینک یک اندیشمند شرقی، به تماشای آن سوی تصویر می‌نشیند و تمدن غرب را نه در هیاهوی تبلیغاتش، که در جزئیات زندگی روزمره، در ساختارهای اجتماعی و در تقابل آرمان‌ها با واقعیت‌هایش می‌پاید. نگاه او انتقادی اما منصفانه، موشکافانه اما شاعرانه است و خواننده را به سفری فکری فراتر از مکان و زمان می‌برد. در بخش‌های درخشان کتاب، نویسنده به رابطه‌ی پیچیده‌ی قانون و آزادی می‌پردازد و با جسارتی قابل تأمل، این پرسش بنیادین را پیش می‌کشد که آیا قانون همواره تجلی‌گاه عدالت است یا ابزاری برای تثبیت قدرت؟ او با تحلیل تاریخی نشان می‌دهد که «قانون در بسیاری موارد برای حفظ منافع زورمندان وضع شده است، برای آن وضع شده است که بی‌قانونیِ واقعی را بپوشاند، یعنی به پایمال کردن حق مسلّم و طبیعی مردم صورت مشروع بدهد.» این نگاه تلخ اما عمیق، خواننده را وادار به بازاندیشی در بسیاری از مفاهیم بدیهی‌پنداشته شده می‌کند.

خواندن کتاب «آزادی مجسمه» را به چه کسانی توصیه می‌کنیم؟

این اثر ارزشمند به ویژه به اندیشه‌ورزان، دانشجویان و علاقه‌مندان به رشته‌های علوم انسانی، ادبیات، فلسفه و مطالعات فرهنگی پیشنهاد می‌شود. همچنین برای آنان که دغدغه‌ی فهم ایران و جایگاه آن در گفت‌وگوی تمدن‌ها را دارند، و برای هر خواننده‌ی جستجوگری که از سطحینگری گریزان است و در پی متنی است که هم ذهن را به چالش بکشد و هم روح را سیراب، «آزادی مجسمه» کتابی است که می‌تواند بارها خوانده شود و در هر بار، دریچۀ تازه‌ای بگشاید.

در بخشی از «آزادی مجسمه» می‌خوانیم

قانون در بسیاری موارد برای حفظ منافع زورمندان وضع شده است، برای آن وضع شده است که بی‌قانونیِ واقعی را بپوشاند، یعنی به پایمال کردن حق مسلّم و طبیعی مردم صورت مشروع بدهد. چه، قانون را همواره قدرتمندان می‌گذارده‌اند و اگر در آن حق مختصری هم برای خلق ضعیف می‌شناخته‌اند (مثلاً حق حیات و قوت لایموت) برای جلوگیری از شورش آنان بوده است و یا برای آنکه به‌کلی از پای درنیایند و نظام بهره‌کشی ادامه یابد.