کتاب آخرین دختر - نشر کتاب پارسه

در دنیایی که گاه ظلمتِ بی‌رحم، روشناییِ امید را به حاشیه می‌راند، داستان‌های مقاومت و بقا چونان مشعلی فروزان، راهنمای بشریت می‌شوند. کتاب "آخرین دختر؛ سرگذشت من از اسارت و مبارزه با خلافت اسلامی (داعش)" به قلم نادیا مراد و جنا کراجسکی، یکی از همین روایت‌های شگفت‌انگیز و تکان‌دهنده است. این اثر، تنها یک خاطره‌نویسی ساده نیست؛ بلکه فریادی است برای عدالت، روایتی است از تاب‌آوری انسان و یادآوریِ جسورانه‌ای است بر اینکه حتی در تاریک‌ترین لحظات، روح انسانی می‌تواند پیروز شود. این کتاب، داستان دختری است که به عنوان یکی از بازماندگان قوم ایزدی، توانست از چنگال یکی از مخوف‌ترین گروه‌های تروریستی عصر ما بگریزد و به نمادی جهانی برای مبارزه با بی‌عدالتی تبدیل شود.

درباره کتاب "آخرین دختر؛ سرگذشت من از اسارت و مبارزه با خلافت اسلامی (داعش)" 

کتاب "آخرین دختر" با صدایی صادق و بی‌پرده، ما را به قلب تراژدی قوم ایزدی می‌برد. نادیا مراد، که در یک روستای کوچک و صلح‌آمیز در شمال عراق بزرگ شده بود، رویاهای معمولی یک دختر جوان را در سر می‌پروراند؛ رویای معلم شدن یا داشتن یک سالن آرایشی. اما این رویاها در سال 2014 و با یورش شبه‌نظامیان داعش برای همیشه دگرگون شد. آنان به روستای او هجوم آوردند و جنایتی هولناک را مرتکب شدند. مردان و زنان مسنی که مقاومت می‌کردند یا برای آنان سود جنسی نداشتند، به رگبار بسته شدند و در گورهای دسته‌جمعی رها شدند. شش تن از برادران نادیا و مادرش نیز در میان این قربانیان بودند. دنیای نادیا در یک روز فرو پاشید. سپس، دورانی از بردگی و تحقیر آغاز شد. نادیا به همراه هزاران دختر و زن ایزدی دیگر، در بازارهای برده‌فروشی داعش خرید و فروش شد. او در اسارت، بارها و بارها مورد تجاوز، شکنجه و ضرب و شتم قرار گرفت. جسم و روحش زخمی عمیق برداشت، اما جرقه‌ای از امید و خشم در درونش زنده ماند. این جرقه، سرانجام او را به سوی یکی از خطرناک‌ترین تصمیمات زندگی‌اش سوق داد: فرار. با شهاتی وصف‌ناشدنی، از چنگ اسیرکنندگانش گریخت و در خیابان‌های موصل که در اشغال داعش بود، پنهان شد تا اینکه توانست با کمک یک خانواده مسلمان سنی پناهگاهی بیابد و نجات یابد. این پایان ماجرا نبود، بلکه آغاز مأموریت تازه‌ای برای زندگی او شد. همکاری جنا کراجسکی، روزنامه‌نگار مجرب نیویورکی که سال‌ها در خاورمیانه گزارش‌گری کرده است، به این روایت غنا و عمق ویژه‌ای بخشیده. او کمک کرده تا این خاطرات شخصی و دردناک، در قالب روایتی قدرتمند، مستند و ادبی به رشته تحریر درآید که تراژدی را منتقل کند، بلکه بافت سیاسی و اجتماعی حاکم بر این فاجعه را نیز به خواننده بشناساند.
چرا باید این کتاب را خواند؟
خواندن "آخرین دختر" تنها مطالعه یک کتاب نیست، بلکه یک تجربه انسانی عمیق است. این کتاب را باید خواند زیرا نخستین و مهم‌ترین گواهی‌های مستقیم از فاجعه‌ای است که جهان آن را نسل‌کشی می‌نامد. نادیا مراد، چشم‌هایی است که ما را به تماشای وحشیگری بی‌سابقه داعش می‌برد. این اثر، درس غیرقابل انکاری در مورد تاب‌آوری و قدرت روح انسان است. این که چگونه یک فرد می‌تواند پس از تحمل غیرقابل‌تصورترین رنج‌ها، نه تنها تسلیم نشود، بلکه به پا خیزد و تبدیل به صدایی برای بی‌صدایان شود. این کتاب یک فراخوان قوی به وجدان جهانی است. ما را وادار می‌سازد تا درباره مسئولیت خود در قبال بی‌عدالتی‌های جهان بیندیشیم و از خود بپرسیم که برای توقف چنین جنایاتی چه کرده‌ایم. علاوه بر این، "آخرین دختر" روایتی است از قدرت بخشش و مقابله با نفرت. با وجود تمام دردها، نادیا مراد به جای گسترش کینه، به دنبال عدالت از مسیر قانون و دادگاه‌های بین‌المللی است. این کتاب به ما می‌آموزد که چگونه می‌توان درد را به نیرویی برای تغییر مثبت در جهان تبدیل کرد.

خواندن کتاب "آخرین دختر؛ سرگذشت من از اسارت و مبارزه با خلافت اسلامی (داعش)" را به چه کسانی توصیه می‌کنیم؟

"آخرین دختر" اثری است برای همه کسانی که به قدرت قصه‌گویی در تغییر جهان باور دارند. برای فعالان حقوق بشر، پژوهشگران مسائل اجتماعی و هر کسی که به درک عمیق‌تر از بحران‌های انسانی معاصر علاقه‌مند است، این کتاب یک منبع ضروری و الهام‌بخش به شمار می‌آید. همچنین برای آن دسته از خوانندگانی که داستان‌های واقعی درباره شجاعت، بقا و غلبه بر مصائب را دنبال می‌کنند، اثری فراموش‌نشدنی خواهد بود.

در بخشی از کتاب "آخرین دختر؛ سرگذشت من از اسارت و مبارزه با خلافت اسلامی (داعش)" می‌خوانیم

مادرم در یکی از کامیون‌های آخر بود. هرگز حال‌ و‌ روزش را در آن لحظه فراموش نمی‌کنم. باد روسری سفیدش را از سرش انداخته بود و موهای مشکی او که معمولاً فرق وسط بودند آشفته و به‌ هم‌ ریخته شده بودند. روسری‌اش فقط دهان و بینی‌اش را پوشانده بود. لباس‌های سفیدش گرد‌و‌خاکی شده بودند. وقتی داشت پیاده می‌شد یک لحظه تلو تلو خورد. یکی از شبه‌ نظامیان بر سرش فریاد کشید و گفت: «راه بیفت.» سپس او را به سمت باغ کشید و به او و سایر زنان مسن‌تر که نمی‌توانستند سریع راه بروند خندید. مادرم از درهای ورودی وارد شد و گیج‌ و ‌مبهوت به‌ سمت ما راه افتاد. بدون اینکه یک کلمه حرف بزند، نشست و سرش را روی دامن من گذاشت؛ مادرم هرگز درمقابل مردان دراز نمی‌کشید. یکی از شبه‌ نظامیان با چکش به در بستۀ مؤسسه زد و آن را به زور باز کرد؛ سپس به ما دستور داد به داخل برویم. او گفت: «اول روسری‌هاتون رو دربیارید و بگذارید کنار در.» هر‌ کاری گفت انجام دادیم. با سرهای برهنه، شبه‌ نظامیان به ما با دقت بیشتری نگاه می‌کردند؛ سپس ما را به داخل فرستادند. زمانیکه زنان با کامیون‌های پر به در ورودی مؤسسه رسیدند کپۀ روسری‌ها بزرگ‌تر شد-روسری‌هایی رنگارنگ از جنس یک پارچۀ سنتی شل‌ بافت سفید که بیشتر زنان جوان ایزدی می‌پسندیدند. کودکان به دامن مادران خود چسبیده بودند و چشم‌های زنان جوان به خاطر از‌ دست دادن همسرانشان از گریه قرمز شده بود. هنگامی که خورشید تقریباً غروب کرد و کامیون‌ها توقف کردند، یک شبه‌ نظامی که خودش موهای بلندش را تقریباً با یک روسری سفید پوشانده بود، با سر لولۀ تفنگش به کپۀ روسری‌ها سقلمه زد و خندید. به ما گفت: «همین روسری‌ها رو به خودتون دویست‌ و‌ پنجاه دینار می‌فروشم.» او می‌دانست که پول ناچیزی، حدود بیست سنت آمریکایی، است و اینکه ما اصلاً پولی نداریم.