کتاب شهر هر چقدر بزرگ تر می شود اتاق من تنگ تر می شود - نشر ثالث

کتاب «شهر هر چقدر بزرگ‌تر می‌شود، اتاق من تنگ‌تر می‌شود» تنها یک عنوان نیست، یک شعار است، یک فریاد اعتراض‌آمیز از عمق جان انسان مدرن. این کتاب، مجموعه‌ای از اشعار غیاث المدهون، شاعر فلسطینی، روایتگر تنهایی عمیق، غربت و احساس خفگی در دل تمدن‌های غول‌آسایی است که به آن‌ها پناه برده‌ایم. اینجا، شهر نماد پیشرفت و تجمل است، اما اتاق، نماد زندان تنهایی و بی‌هویتی آدمی است که در میان میلیون‌ها نفر، تنها و بی‌پناه مانده است. المدهون با زبانی ساده، بی‌پیرایه و درعین‌حال عمیقاً انسانی، ترانه‌های سرگردانی ما را می‌سراید.

درباره کتاب «شهر هر چقدر بزرگ‌تر می‌شود، اتاق من تنگ‌تر می‌شود» 

غیاث الدین المدهون در این اثر، خواننده را به سفزی چندبعدی دعوت می‌کند: روایتگر غربت دوگانه: المدهون هم غربت جغرافیایی یک فلسطینی آواره را تجربه می‌کند و هم غربت وجودی انسان معاصر را در شهرهای بزرگ به تصویر می‌کشد. این دو، درهم‌تنیده شده و حسّی قوی و ملموس از بی‌ریشگی را خلق می‌کنند. اشعار او حکایت کسی است که نه در وطن خویش جای دارد و نه در دیار غریب. شهر به مثابه ضدقهرمان: در اشعار این کتاب، شهر یک موجود زنده و بی‌عاطفه است. شهری که با آسمان‌خراش‌هایش آسمان را می‌درد، با نورهای نئونش ستاره‌ها را می‌پوشاند و با هیاهوی بی‌امانش، نجوای درونی انسان را خاموش می‌کند. این شهر، هرچقدر بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر می‌شود، فضای تنفّس برای روح انسان را کمتر می‌کند. اتاق؛ پناهگاه یا زندان؟: اتاق در نگاه المدهون دوگانۀ عجیبی دارد. گاه تنها پناهگاه امن شاعر است در برابر هجوم شهر و گاه تبدیل به سلولی تنگ می‌شود که خاطرات، تنهایی و آرزوهای بربادرفته، دیوارهای آن را فشرده‌تر می‌کنند. این تقابل، یکی از درخشان‌ترین مضامین کتاب است. زبان شعر: زبان المدهون، شعری و درعین‌حال بسیار روایی و قابل‌درک است. او از پیچیدگی‌های غیرضروری پرهیز می‌کند و مستقیم با قلب خواننده سخن می‌گوید. این سادگیِ عمیق، باعث می‌شود مخاطب به‌راحتی با اشعار همذات‌پنداری کند.

خواندن کتاب «شهر هر چقدر بزرگ‌تر می‌شود، اتاق من تنگ‌تر می‌شود» را به چه کسانی توصیه می‌کنیم؟

به تمام ساکنان کلان‌شهرها که گاهی از شتاب و بی‌هویتی رنج می‌برند. به علاقه‌مندان به ادبیات معاصر جهان که می‌خواهند با صدایی تأثیرگذار از جهان عرب آشنا شوند. به کسانی که دور از وطن زندگی می‌کنند و طعم غربت را چشیده‌اند. به دوستداران شعرهایی که داستان زندگی می‌گویند و از دل تجربه‌های شخصی و عمومی برآمده‌اند.

در بخشی از کتاب «شهر هر چقدر بزرگ‌تر می‌شود، اتاق من تنگ‌تر می‌شود» می‌خوانیم

من تنهایم، دنبال رنج کشوری هستم که مرا آواره کرد ، صدای فیروز با من روبه‌رو میشود، مانند شمشیر: «روزی به محلۀ خودمان برمیگردیم» ، من تنهایم، مانند قطارهای قدیمی سفر میکنم، همراه همۀ سرزمینها  برای سرزمینی که روزی مال ما خواهد شد، و روزی که تنها به خانه میآیم، جیبم را میگردم، حافظۀ کودکی‌ام را میگردم، زیر تخت را، بالای غروب را، و میان چمدان‌ها را و میان سوراخهای جوراب را جست‌وجو میکنم: ندیدی کشور من کجا گم شد؟!