کتاب یک عاشقانه آرام - نشر روزبهان

در میان انبوه رمان‌های عاشقانه، کمتر کتابی را می‌توان یافت که همچون کتاب «یک عاشقانه‌ی آرام» اثر ماندگار نادر ابراهیمی، در دل خواننده ریشه بدواند و روحش را نوازش دهد. این رمان که به‌حق یکی از پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین آثار ادبیات داستانی معاصر فارسی به شمار می‌آید، روایتی است شاعرانه و عمیق از عشقی که در بستر رویدادهای بزرگ تاریخی و اجتماعی می‌روید و قد می‌کشد. اگر در جست‌وجوی داستانی هستید که عشق را در کوره‌ی راه‌های سخت و روزگاران پرتلاطم به تصویر بکشد، این کتاب گزینه‌ای است که نباید از دست بدهید.

درباره کتاب «یک عاشقانه‌ی آرام»

«یک عاشقانه‌ی آرام» رمانی است که برای اولین بار در سال 1374 منتشر شد و از آن زمان تاکنون، با استقبال کم‌نظیر مخاطبان مواجه شده و بارها تجدید چاپ شده است. این اثر که تا به امروز بیش از پنجاه بار تجدید چاپ شده و حتی به زبان عربی نیز ترجمه شده، گواهی است بر قدرت ماندگاری و تأثیرگذاری آن. ابراهیمی که در آثاری همچون «آتش بدون دود» نیز توانایی قلم خود را به نمایش گذاشته، در این رمان با روایتی لطیف و در عین حال پرمعنی، تلفیق هنرمندانه‌ای از احساس و تعهد را ارائه می‌دهد. داستان در بحبوحه‌ی انقلاب سال 1357 می‌گذرد و ماجرای عشق «گیله‌مرد»، یک معلم مبارز گیلانی، به دختری آذری به نام «عسل» را روایت می‌کند. برخی بر این باورند که این داستان عاشقانه، الهام‌گرفته از زندگی شخصی خود نویسنده است که بر صمیمیت و حس راستین داستان می‌افزاید. داستان با گیله‌مرد آغاز می‌شود، معلمی که با عشق به وطن و آرمان‌های انقلابی‌اش، در گیرودار انقلاب پنجاه‌وهفت حضوری پررنگ دارد و این مبارزه، او را به زندان می‌کشاند و روزگار سختی را برایش رقم می‌زند. در میان این طوفان حوادث، آشنایی او با عسل، دختری آذری با افکاری هم‌سو، نقطه‌ی عطفی در زندگی‌اش می‌شود. عشقی که بین آن‌ها شکل می‌گیرد، هرچند زیبا و ناب، اما ساده و بی‌دغدغه نیست. ازدواج آن‌ها در اوج التهاب انقلاب، با چالش‌ها و مصائب بزرگی همراه می‌شود؛ از اخراج گیله‌مرد از کار و فقر و تنگدستی گرفته تا تحمل دردناک از دست دادن فرزند نخست. آن‌ها حتی مجبور به دست‌فروشی کتاب‌های عزیزشان می‌شوند، اما در این مسیر پررنج، مهربانی و همدلی اطرافیان، نور امیدی را در زندگی‌شان روشن نگاه می‌دارد. نادر ابراهیمی با قلمی توانا و شاعرانه، این عشق آرام اما پایدار را به تصویر می‌کشد؛ عشقی که از عادت و روزمرگی به دور است و تازگی خود را در سخت‌ترین شرایط حفظ می‌کند.
چرا باید این کتاب را خواند؟
خواندن «یک عاشقانه‌ی آرام» تنها مطالعه‌ی یک داستان عاشقانه نیست، بلکه تجربه‌ی حس کردن تپش‌های قلب یک نسل در برهه‌ای حساس از تاریخ ایران است. این رمان به‌دلیل قلم قدرتمند و نثر شاعرانه‌ی نادر ابراهیمی، اثری عمیق و پرنکته است که باید با طمانینه و آرامش خوانده و جرعه‌جرعه چشید تا از حلاوت و عمق آن بهره‌مند شد. این کتاب به شما نشان می‌دهد که عشق چگونه می‌تواند در سایه‌ی مشکلات بزرگ‌تر شده و استحکام یابد. همچنین، این اثر پنجره‌ای به بخشی از تاریخ معاصر ایران است و روایتی انسانی از زندگی افرادی ارائه می‌دهد که عشق و آرمان‌هایشان در هم تنیده شده است.

خواندن کتاب «یک عاشقانه‌ی آرام» را به چه کسانی توصیه می‌کنیم؟

خواندن این رمان دل‌نشین را به همه‌ی دوست‌داران ادبیات داستانی فارسی، به‌ویژه علاقه‌مندان به رمان‌های عاشقانه‌ی لطیف و در عین حال عمیق پیشنهاد می‌کنیم. اگر از مخاطبان رمان‌های شاعرانه‌ای هستید که در پس روایت یک داستان ساده، لایه‌های معنایی عمیقی نهفته است، «یک عاشقانه‌ی آرام» قطعاً برای شما نوشته شده است.

در بخشی از کتاب «یک عاشقانه‌ی آرام» می‌خوانیم

عاشق، یاغی‌ست؛ امّا یاغیانِ بزرگ، اصولی دارند. زیبایی یاغیگری، فقط در حفظ همان اصول است. عاشق، جدّی‌ست؛ امّا عبوس نیست. عسل، بی‌خود از خویش، با صدای بلندِ شتابان گفت: اینطور نمی‌شود. اصلاً نمی‌شود. از سفرِ بلندِ رؤیا آمده‌یی. خوب است. عالی‌ست. شدنی، امّا، نیست. هر هفته وَ در تمام هفته‌های عُمرْ خود را تکرارکردن __ حتّی به زیباترین صورتِ ممکن __ زندگی‌مان را مملو از کسالتی مرگبار خواهدکرد، و ما را «خسته از بی‌رنگیِ تکرار». چارچوب. هر قدر چارچوبی که به کار می‌بری بزرگ باشد __ به خیالِ خودت برای وسعتِ میدانِ عمل __ بومِ بودنِمان را سخت‌تر و بی‌رحمانه‌تر به صلیب می‌کشد __ از چار سو. این، خویشتن را با بهترین دارِ دنیا به‌دارآویختن است. خویشتن را به داری آهنین و استوار آویختن. عسل، سرریز می‌کند؛ امّا نه به سنگینی و کُندیِ عسل. __ تو یک‌سال، شب‌وروز، در آن اُتاقکِ مُحقّرِ درهم‌ریخته نشستی و نوشتی __ یک سال. یک برنامهٔ مدرسه‌یی تمام‌عیارِ غم‌انگیز: انشا، اِملا، ریاضیات، ورزش؛ انشا، املا، ریاضیات، ورزش؛ انشا، املا... به‌التماس می‌گویم: عسل! عسل! مجبورت که نکرده‌ام. چرا اینطور هراسان شده‌یی؟ میخْ‌کوبی‌ات که نکرده‌ام. تو، مثل همیشه، کاملاً آزادی. این تقدیر نیست که نتوانی از آن سرپیچی کنی. من سرنوشتْ نساختم، برنامه نوشتم... من... من... صدای آرامِ گریه‌ام برخاست. همهٔ این جان‌کندن‌های ذهن و عین، فقط به‌خاطر آن محبوبِ آذری من بود. زن گفته‌بود: زندگی‌مان در بی‌نظمی غریبی غرق شده‌است. در یکنواختیِ پیری که بوی نا می‌دهد. در چرکابهٔ ارواحِ بلاتکلیف. تو می‌گفتی: «عادت، یعنی دورشدن از انسانیت، از تفکّرِ خلّاق». مگر نه؟ حال، نگاه‌کُن! موج‌ها ما را به این‌سو و آن‌سو می‌اندازند و زمانی هم بر ماسه‌های ساحلی خواهندانداخت: ماهی‌های مسموم‌شدهٔ مُرده. لَزج. گندیده. ما حتّی خوب‌ترین کارهای‌مان را به‌عادت می‌کنیم...